Het is vroeg in de ochtend en buiten is het nog donker. Het is weer die tijd van het jaar dat wakker worden moeilijker gaat. Dus heb ik mijn grote, felle EnergyLight aan terwijl ik ontbijt. Intussen luister ik naar een spraakbericht van mijn schoonzus, die ingaat op mijn ideeën voor mantra zingen. Hoewel ik in fel licht zit, voel ik het donker worden in me. Ik voel hoe ik verkramp. Ik word onrustig, moe. Ik kan mijn ongemak niet zo goed plaatsen. Ik wil graag mantra avonden geven, ik word daar blij van. Het is juist fijn dat mijn schoonzus enthousiast is en met me meedenkt. Waarom voelt het dan alsof ik geen lucht krijg?
Even later stuur ik een spraakbericht terug. Terwijl ik eerst wat aarzelend mijn ongemak onder woorden probeer te brengen, stromen al gauw de woorden uit mijn mond. Minutenlang vertel ik over de diepe angst in mij dat anderen niet geïnteresseerd zijn in wat ik te bieden heb. Dat wat ik wil vast niet haalbaar is, dat ik het niet kan, dat ik daar niet goed genoeg in ben. Ik voel een enorme druk om te presteren en mezelf te bewijzen. En dan geef ik mijn hele droom van maandelijks met 50 mensen mantra zingen liever bij voorbaat op dan het te proberen met kans op falen. Maar óók kans op slagen.
Het delen geeft ruimte. Ik voel hoe het weer lichter wordt in mij en ik kan ontspannen. Mijn angst is gehoord en wordt daardoor minder groot. Mijn diepe verlangen om met een grote groep samen te zingen wordt weer voelbaar. Als ik even later onder de douche sta zing ik. Ik zing voor het kind in mij dat bang is. Het is kwetsbaar en klein. Tranen stromen met het water mee terwijl ik haar voor me zie en bij de hand neem. Ik geef haar een dikke knuffel. Dan ineens is het klaar. Vrij en licht stap ik uit de douche. Ik voel de roep van de piano en terwijl ik zonder doel wat zit te improviseren begint mijn muziek te stromen. Zomaar schrijf ik moeiteloos een lied. Het eerste lied in maanden. Wat een ochtend.
Joshka van der Linden 