Je kent het vast wel; je loopt op je blote voeten in huis en in een klein moment van onoplettendheid stoot je je teen. Au! Je voelt de pijn, zegt of roept wat, houdt misschien je teen even vast. Daarna kan je weer door. Je teen doet misschien nog even pijn, maar al gauw blijft alleen de herinnering.
Zoals vanzelf het gaat om de pijn aan je teen te voelen en te uiten, zo niet-vanzelfsprekend is het vaak als het gaat om het uiten van andere, grotere pijn. Pijn in je nek als je verkeerd hebt gelegen, teleurstelling als je lekkere snack blijkt te zijn opgegeten door iemand anders, eenzaamheid als je het gevoel hebt dat anderen je niet zien, hartenzeer om een relatie die niet gaat zoals je zou willen, rouw na het overlijden van een dierbare. Bij al deze vormen van pijn en verdriet, en talloze andere, is het vaak moeilijk om de pijn te uiten. Misschien klaag je wel een keer of huil je wat, maar de pijn echt voelen en direct uiten zoals je doet bij het stoten van je teen is er meestal niet bij. Je houdt je groot, vindt dat je je niet zo moet aanstellen, dat het vanzelf wel over gaat, of vindt het geen gepast moment om je verdriet te uiten. Als dan iemand aan je vraagt hoe het gaat, zeg je met een poging tot glimlachen op je gezicht: ‘ja, goed hoor’.
We maken onze emoties weg of doen alsof ze er niet zijn uit angst om kwetsbaar te zijn. Alleen kunnen we onze emoties niet wegmaken. ‘Als we onszelf niet toestaan om te rouwen om ons verdriet, onze wonden en teleurstellingen, zijn we ertoe verdoemd om ze telkens opnieuw te beleven.’ Dat schrijft Edith Eva Eger in haar boek De Keuze. Een emotie duurt hooguit 90 seconden, maar emoties die niet gevoeld worden blijven in ons lichaam. Ze worden opgeslagen in de vorm van spanning en gedachtes die steeds terugkomen. Dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel we verharden nog meer en stoppen nog meer weg, ofwel we vatten de moed op om te gaan voelen en uiten wat zich in ons lijf heeft opgeslagen.
Ik pleit voor dat laatste. Het is de ogenschijnlijk moeilijkere weg, maar ik weet inmiddels uit ervaring hoeveel het oplevert om emoties wel te uiten. Zingen is een krachtig middel voor het uiten van emoties, omdat het een directe verbinding is naar je gevoel. Hierbij gaat het niet om mooi te zingen, maar om waar te zingen. Om dat wat nu aandacht vraagt te voelen, te omarmen en te laten horen. Net zoals bij je zere teen. Dat geeft verzachting, het lost spanning op, het geeft ruimte. Gedachten worden helderder, je voelt je lekkerder in je lijf. Je wordt je meer bewust van wie je bent en wat je wil. Dus voel maar, huil maar en zing. Ik help je hier graag bij.
Joshka van der Linden 