Joshka van der Linden

Wat heerlijk hè, dat het wat warmer is en droger. Het voelt alsof de lente eindelijk is begonnen. Het licht en de wat hogere temperaturen doen me altijd goed. En met de lente krijg ik altijd weer zin om dingen te ondernemen. Zo ook twee weken geleden, toen ik met mijn man op vakantie ging naar Griekenland.

Ik keek er erg naar uit om met z’n tweetjes naar Griekenland te gaan: Athene en drie eilanden daar in de buurt. Ik keek uit naar een andere cultuur, een ander landschap, mooi weer, het lekkere eten en de oude geschiedenis van het land. Zonder het door te hebben had ik voor mezelf een beeld gecreëerd van onze vakantie; wat we zouden (moeten) doen en zien, wat we zouden beleven, hoe we zouden genieten.

Zoals je waarschijnlijk al voelt aankomen, was de werkelijkheid anders dan mijn beeld. Het eten en weer waren heerlijk, de mensen vriendelijk en de natuur prachtig. We hebben veel van de oude cultuur kunnen zien en hebben een fijne tijd gehad. Maar het was niet alleen maar genieten. Het reizen was ontzettend vermoeiend, de vele indrukken zorgden ervoor dat ik regelmatig overprikkeld was. Ik bleek ontzettend last te hebben van FOMO (fear of missing out) en kon het niet accepteren als ik moe was. ‘Ik heb hier zo naar uitgekeken en ik ben hier nu, dus dan ga ik niet rusten bij het hotel’, zo praatte ik tegen mezelf. Uiteraard hield dat geen stand en waren mijn man en een ander deel van mij wel wijzer. Dus namen we rust en stiekem deed dat me wel goed.

Met het verruilen van Athene voor de eilanden kwam er meer rust in mij. Na een mooie dag op het tweede eiland voelde ik me zo goed en opgeladen dat ik vol verwondering en ontroering zei: ‘Ik voel me gezond!’. Ik heb me heel lang niet gezond gevoeld, veel last gehad van vermoeidheid en lichamelijke klachten, dus dat ik dit nu zei was heel bijzonder. Ik lachte en huilde tegelijk, sprong in de lucht en huppelde bijna over de boulevard op weg naar een restaurantje voor het avondeten.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar altijd als ik me goed en energiek voel, heb ik de neiging veel te gaan doen. Dat maakte, in combinatie met de FOMO die er toch nog steeds was, dat ik weer van alles wilde zien en doen. Met als gevolg dat ik me een paar dagen later op het laatste eiland uitgeput voelde. Ik zag me geconfronteerd met twee kanten in mezelf: het energieke en het vermoeide in mij; de enthousiaste en ongeïnteresseerde; het ondernemende en het rustende deel; het licht en het donker. Heel langzaam begon ik te beseffen dat het een niet beter of slechter is dan het ander. Dat het er allebei bij hoort. Dat als ik veel heb gedaan, het gezond is om daarna moe te zijn en te rusten.

In het pas uitgekomen boek In de mist van mijn collega-stembevrijder Jetske Osterthun, las ik die dag: “In de mist kan je, zeker met de juiste mensen om je heen, gaan zien dat je alle monsters en draken zelf bent. Je hoeft ze niet te doden, maar mag ze overwinnen, zodat ze wat minder macht over je hebben. Je kan je toe-eigenen wat bij jou hoort zodat je letterlijk weer wat heler wordt. In de psychosynthese noemen ze dat: een ruimere identificatie, of te wel de kunst om tegen steeds meer van jezelf en psyche ‘ik’ te kunnen zeggen: ‘Ja, dat ben ik ook, jeetje!’”.

Nog steeds bedrukt en met deze woorden van Jetske in mijn hoofd liep ik aan het eind van de dag een stuk een berg op, het bos in. Daar in de stilte kon ik diep in mezelf voelen en langzaamaan tegen alle delen die ik tegenkwam ‘ik’ zeggen. Ik hoefde niet meer te vechten tegen het donker, maar kon het me toe-eigenen. Er ontstond ruimte en ontspanning en een licht hart. En toen begon ik te zingen, een lied van heelheid, van alles omarmen. ‘Ik ben allebei!’, riep ik uit. ‘Ik ben én het donker én het licht, wortels en takken, moe en energiek. En dat is gezond.’

Zo was ik op vakantie in Griekenland letterlijk op reis, maar ook op reis naar binnen. En kon ik ver weg van huis voelen hoe ik thuiskwam. Ik wens je toe dat je ook thuis kunt komen in jezelf, iedere keer weer met alles wat erbij hoort. Dat je alle delen in jezelf kunt omarmen en kan zeggen: ‘ja, dat ben ik ook!’. Ik zie en hoor je heel graag met al je kanten.

Warme groeten,

Joshka

Agenda

9 mei stilte- en zangdag. 10:00 – 17:00 uur. Een dag om helemaal in je eigen stilte te komen en expressie te geven aan wat je daarin tegenkomt. Nog een paar plekken vrij!

18 mei mantra zingen. 19:30 – 21:00 uur. Samen zingen, voelen, verbinden, ontspannen. Fenja en ik nemen je met onze instrumenten en stemmen mee in mantra’s in allerlei talen en na een kop thee ga je opgeladen naar huis. Volgende data: 15 juni, 13 juli.

Individueel zingen. Op afspraak. Voor als je meer tijd wilt voor je eigen proces.